هنوز از عطر صدات لبریزم

میسوزم

مستم

تو عجب شراب نابی هستی...

حتی ممکن است این شال گردن

اصلا خوب از آب در نیاید

و تو را گرم نکند

اما

هر رجی که ناشیانه می بافم

قلب مرا گرم می کند

و زندگی مان را...

من این صحنه را از بچگی دوست داشته ام...

زنی که در پاییز

برای مردی در زمستان

شال گردن می بافد.

مثل یک دیوانه ی لال ِ بریده از همه

هم کلامی های من با خویش طولانی تر است !!!

اول： سلام دوم： خاستیم اظهار وجود کنیم تا خیل عظیم دوستان از نگرانی و تشویش به در آیند.زنده ایم شکر, و مشغول زندگی...البت بیشتر شبیه جنگیدن و تقلاست, اما خب دیگر زندگیست...بگذریم. سوم： کما فی السابق بر این نظریم که نویسنده به صرف علاقه و استعداد نباید قلم بدست بگیرد یا دست به کیبورد ببرد و هی کلاف کلاف زنجیره ای ببافد از واژه های گفتنی و ناگفتنی,حتی اگر از زور دلتنگی بنفش رنگ شود. این جماعت روزافزون که مخاطب پروپا قرص نویسنده شده اند گناهی ندارند که آش شعله قلمکار ذهن نویسنده را هم بزنند و میل نمایند,ملت بیکار نیستند که! البته هستنا,اما از اون